Historia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3 w Krakowie

Jak to się zaczęło?

Najpierw była Poradnia Społeczno-Wychowawcza TPD.

Wydział Oświaty i Kultury Prezydium DRN Podgórze w Krakowie, pismem z dnia 1 września 1962r. przydzielił dla potrzeb organizującej się poradni trzy etaty; kierownika, psychologa i instruktora d/s opieki i wychowania. Od stycznia 1963 r. planowano zaangażowanie wychowawczyni do mającej powstać przyporadnianej świetlicy obserwacyjno-terapeutycznej. Rzeczywiście 1 stycznia 1963r. świetlica powstała i jak zapisano miała funkcjonować w sali poradni, a w dni ciepłe i słoneczne – na Krzemionkach. Do użytku Poradni przekazano 2 pomieszczenia z przyległościami, o łącznej powierzchni ok 80m2, należące do Klubu Nauczycielskiego mieszczącego się w budynku przy ul. Limanowskiego 20.

W uzasadnieniu napisano:„Stutysięczna prawobrzeżna Dzielnica Podgórze jest ośrodkiem o charakterze wybitnie przemysłowym, najbardziej zaniedbaną dzielnicą w mieście z notowanym poważnym wzrostem przestępczości – koniecznie potrzebującą placówki tego typu”. Kierownikiem Poradni została p. Maria Rozumowa a wraz z nią pracę podjęła mgr Maria Skowrońska oraz mgr Hanna Lasota. Zadania jakie postawiono przed zespołem poradni – zapisane w planie pracy na rok 1962/63 – brzmiały krótko:

• objęcie opieką dzieci słabych w nauce, zaniedbanych wychowawczo i trudnych, uczęszczających do szkół w Dzielnicy Podgórze; były to badania, wywiady społeczno-wychowawcze w domu i w szkole, interwencje,
• objęcie pedagogizacją rodziców przez rozmowy indywidualne i prelekcje,
• szkolenia nauczycieli (wykłady, pogadanki),
• współpracę z instytucjami,
• podjęcie prac z zakresu profilaktyki w tym badań dojrzałości szkolnej dzieci wstępujących do klas I,
• współorganizowanie zimowisk, wczasów letnich, imprez.

Poradnia rozpoczęła swą pracę, ale bardzo szybko, bo już w następnym roku zauważono, że działania w 3 osobowym składzie, w lokalu, w którym okresowo po zajęciach szkolnych muszą przebywać dzieci z pobliskiej szkoły, nie zapewniają nawet minimalnych warunków dla jej prawidłowego funkcjonowania..

Władze stanęły na wysokości zadania i od 15 stycznia 1965 r. Można już informować, że Poradnia zmieniła lokal i mieści się w budynku przy ul. Stromej 5, gdzie funkcjonuje w godzinach przedpołudniowych, a po południu oddaje miejsce świetlicy przyporadnianej. Jest trochę wygodniej.

Nadchodzi rok 1966. Kuratorium Okręgu Szkolnego dla Województwa Krakowskiego i Miasta Krakowa wyraża zgodę na dostosowanie struktury organizacyjnej i zakresu działania poradni Społeczno-Wychowawczej TPD do nowych przepisów.

Powstaje Poradnia Wychowawczo-Zawodowa w Podgórzu.

Do 3 osobowego zespołu poradni dołącza mgr Zofia Martynowska i mgr Waleria Piłatowa, która przyjmuje na siebie obowiązki psychologa poradnictwa zawodowego. Tak powstają zalążki Działu Poradnictwa Zawodowego.

Rozpoczynają się badania zdolności do zawodu, udział pracowników w Komisji Selekcyjnej do Szkół Specjalnych. Z każdym rokiem rozszerza się współpraca z instytucjami. Do już nawiązanej z Harcerstwem, Koroną, Opiekunami Społecznymi i Blokowymi, Zakładami Pracy, MO, Opieką Społeczną dochodzi Sąd dla nieletnich, OHP, Domy Dziecka.

W roku 1969 kierownictwo poradni obejmuje mgr Waleria Piłatowa. Poprawiają się warunki lokalowe. Nowe pomieszczenia znajdują się w budynku na ul. Przy Moście 1. Także w tym roku Poradnia Okręgowa ustala, że poradnictwo zawodowe jest ważnym zadaniem dla Poradni Wychowawczo-Zawodowych.

Pracownicy prowadzą pogadanki dla uczniów związane z wyborem zawodu oraz preorientacją zawodową wśród rodziców dzieci ,a także prelekcje na tematy wychowawczo-rozwojowe i zawodoznawcze.

W roku 1970 Poradnia organizuje konferencję poświęconą dzieciom niedostosowanym społecznie. Podejmuje współpracę z Kliniką Psychiatryczną, Ośrodkiem Metodycznym, Miejską Przychodnią Higieny Szkolnej. Psycholodzy i pedagodzy biorą udział w pracach zespołów wychowawców klasowych i w komisji d/s kwalifikacji dzieci do różnych form opieki. Rok 1970 zamyka się liczbą 593 przebadanych dzieci i 1173 poradami. Pod opieką poradni było wówczas 28 szkół.

1 stycznia 1971 r. mgr Waleria Piłatowa przechodzi do pracy w Wydziale Oświaty a kierownictwo poradni obejmuje mgr Alfreda Gabryś.

Prowadzone są badania dzieci uzdolnionych matematycznie, podejmowane działania w kierunku ograniczania drugoroczności, zwiększa się liczbę badań psychologicznych i pedagogicznych, częściej odwiedza dzieci i nauczycieli w szkołach, by na miejscu udoskonalać zasady współpracy, rozszerza współpracę na Zakład Wychowawczy przy ul. Zamojskiego, Ośrodek Adopcyjny, Ośrodek Opiekuna Społecznego Dzielnicy Podgórze.

Pracownicy Poradni idąc za przykładem innych miast, angażują się w utworzenie kolejnej placówki telefonu zaufania w Polsce. Uwzględniając zapotrzebowanie środowiska nastawiono się głównie na rozwiązywanie problemów młodzieży – 1 kwietnia 1971 roku powstał Młodzieżowy Telefon Zaufania.

Rok 1974 to nowe orzeczenie organizacyjne, z dnia 7 marca, na mocy którego przy Wydziale Oświaty i Wychowania oraz Kultury Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze powołuje się Dzielnicową Poradnię Wychowawczo-Zawodową. Rolą poradni dzielnicowych jest stosowanie takich form, które są najskuteczniejsze i przynoszą najlepsze efekty. W tym samym roku-1974 – powstają filie nr 1 przy SP 111 i nr 2 przy SP 110, które de facto są punktami konsultacyjnymi bowiem wg przepisów nie spełniły wymogów organizacyjnych filii. Tego roku sięgają też początki psychoterapii w naszej placówce. Wszyscy doskonalą swoje umiejętności by coraz lepiej i więcej pomagać potrzebującym.

Dotychczasowy dyrektor mgr Alfreda Gabryś przechodzi na inne stanowisko a pełniącym obowiązki dyrektora na okres od 1.10.74-31.12.74 zostaje mgr Maria Frankowska.

1 stycznia 1975 roku mgr Maria Jamroż obejmuje kierowanie placówką. W Poradni zatrudnionych jest już 12 pracowników. Struktura organizacyjna to dwa działy:

1. dział wychowawczy młodszego wieku szkolnego zajmował się:
   • opieką i współpracą z przedszkolami,
   • opieką nad dziećmi rozpoczynającymi naukę (bad. dojrzałości),
   • opieką nad dziećmi z problemami emocjonalnymi,
   • opóźnionymi w rozwoju intelektualnym,
   • dyslektycznymi i z problemami wychowawczymi,
   • opieką nad wybitnie zdolnymi,
2. dział wychowawczy starszego wieku szkolnego zajmował się:
3. orientacją zawodową w szkole podstawowej,
4. pracą z rodzicami i uczniami w sprawach zawodowych,
5. grupami dyspanseryjnymi,
6. klasami uzawodowionymi,
7. dziećmi z trudnościami wychowawczymi.

W roku 1975 Poradnia obejmuje opieką nie tylko 28 szkół ale także 38 przedszkoli. To okres nawiązywania ścisłej i systematycznej współpracy z tymi placówkami , głównie dotyczącej grup dzieci sześcioletnich, w tym zajęć logopedycznych oraz wyrównawczych dla dzieci z odroczonym obowiązkiem szkolnym.

To okres szerszej pracy psychoterapeutycznej. Nawiązano współpracę z Kuratorskimi Ośrodkami Pracy, Kliniką Toksykologiczną oraz Poradnią Zdrowia Psychicznego dla Studentów, Klubem dla Przywróconych Życiu, później z MDK i Izbą Rzemieślniczą.

W tym samym roku-1975 – Wydział Oświaty i Wychowania przekazał Poradni obowiązki w zakresie prowadzenia spraw dotyczących kwalifikacji dzieci do szkół i przedszkoli specjalnych. Od tamtego momentu do dnia dzisiejszego w ramach istniejącego Zespołu Orzekającego dokonuje się orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego, nauczania indywidualnego oraz zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim.

Są to zazwyczaj sprawy trudne i dużą pomocą w tym zakresie służą Poradni pedagodzy wszystkich szkół, zarówno ogólnodostępnych jak i integracyjnych oraz specjalnych, których wnikliwe rozpoznanie sytuacji szkolnej i domowej ucznia umożliwia podjęcie dobrych dla niego decyzji. Współpraca z pedagogami szkolnymi daje też dużą gwarancję skutecznej realizacji zaleceń Zespołu Orzekającego

Rok 1976 to czas, w którym w Poradni pojawiają się pierwsi studenci z WSP i UJ, w celu odbycia praktyk.

Proces ten – ciągły i systematyczny – trwa do chwili obecnej. Młodzi adepci zawodu mogą skorzystać z bogactwa wypracowanych form i metod pracy z dziećmi i młodzieżą. Oprócz grup zgłaszanych przez opiekunów z uczelni będących w stałej z nami współpracy, wielu studentów z innych uczelni samodzielnie poszukuje możliwości odbycia praktyki i zawsze ją u nas znajduje.

W trakcie wizytacji placówki przez władze oświatowe w roku 1976 stwierdzono, że Dzielnicowa Poradnia w Krakowie Podgórzu jest Poradnią, która ma najliczniejszą kadrę w województwie i mieście i najlepiej rozwiniętą bazę. Wojewódzka Poradnia Wychowawczo-Zawodowa zaproponowała wówczas, aby wszelkie diagnozy psychologiczno-pedagogiczne były dopracowywane w oparciu o wyniki badań naszej Poradni.

W następnych latach obejmujemy pełniejszą opieką psychologiczno-pedagogiczną i logopedyczną dzieci w wieku przedszkolnym.

Dokonujemy diagnozy, zwiększamy liczbę godzin na bezpośrednią pracę z dzieckiem przez tworzenie zespołów kompensacyjno-wyrównawczych, prowadzone są zajęcia psychoterapeutyczne dla dzieci z zaburzeniami emocji i zachowania ze względu na wzrost liczby tych zaburzeń, pogłębiamy pedagogizację rodziców, współpracę poradni ze szkołą, zwracamy uwagę na młodzież niedostosowaną ale też wybitnie zdolną. Mówimy o roli rodziny w procesie wychowania dzieci i młodzieży i w tym zakresie prowadzimy szeroko pojętą współpracę z rodzicami uczniów.

Poszerzamy obserwację sześciolatków i opracowujemy wskazówki do pracy z dzieckiem w zespole wychowawczym.Bardzo korzystnie przedstawiają się zagadnienia z zakresu orientacji szkolnej i zawodowej. Wypracowane od lat przez te same osoby metody i formy pracy, dobra znajomość potrzeb szkół oraz zachowanie ciągłości opieki dają bardzo dobre wyniki. W roku 1980 odbyło się aż 550 indywidualnych rozmów z uczniami na temat wyboru szkoły i zawodu.

Poszerza się praca profilaktyczno-resocjalizacyjna ukierunkowana na młodzież trudną wychowawczo, szczególnie ważne są zajęcia psychoterapeutyczne.

Odbywają się systematyczne spotkania z pedagogami szkół, by wspólna praca wobec dzieci i młodzieży była oparta na czytelnych wypracowanych przez obie strony zasadach.

Wiadomym jest, że tam gdzie realizacja wspólnych celów idzie w parze ze spójnym działaniem osiągnąć można wiele dobrego. Temu założeniu jesteśmy wierni do dziś i spotkania z pedagogami są stałym punktem współpracy ze szkołami. W roku 1980 przebadano 1070 dzieci. Zwiększa się zapotrzebowanie na działalność poradni.. W podgórskich placówkach jest już ok. 36 tys. dzieci, a pracowników tylko 14. Niewystarczająca obsada kadrowa w stosunku do potrzeb nie przeszkadza działać pracownikom z pasją i zaangażowaniem.

Poradnia wzbogaca się o nowe metody i testy. Działają liczne zespoły i grupy np. korekcyjno-rozwijające, logopedyczne. Coraz więcej dzieci trafia pod opiekę specjalistów. Nadmienić tu należy, że rozwojowi Poradni na przełomie lat 70 / 80 towarzyszą kłopoty lokalowe. Przez kilka lat pracownicy wykonywali swoje zadania w budynku Przy Moście 1, który stał się pustostanem, w wyniku wykwaterowania zamieszkujących wcześniej kamienicę lokatorów. Opuszczone pomieszczenia z biegiem lat ulegały coraz większej dewastacji, co nie pozostawało bez wpływu na stan pokoi zajmowanych przez Poradnię. Największym utrudnieniem był okresowy brak prądu a w szczególności wyziębienie budynku.

Ogrom pracy, zaangażowanie i działanie w dobrze zaplanowanej strukturze organizacyjnej, mimo niedogodności lokalowych i braków kadrowych zauważyło w 1983 roku Ministerstwo. Po wizytacji uznano, że Poradnia Wychowawczo-Zawodowa w Podgórzu jest poradnią modelową. W tym samym 1983 roku podjęto starania o uzyskanie nowego lokalu, co przyniosło pozytywny efekt.

W ważnym dla nas roku 1986 następuje przeprowadzka na ul. Konfederacką 18, do budynku z 15 pokojami. Pozwala to na dalsze rozwijanie skrzydeł, w czym prawdopodobnie pomagają dobre fluidy krążące w powietrzu. W tym miejscu wspomnieć bowiem trzeba, że przez 52 lata tj. od roku 1911 do 1963 w budynku przy ulicy Konfederackiej 18 siostry zakonne prowadziły przedszkole dla dzieci z okolic Dębnik. W 1963 r. na mocy ustawy wywłaszczeniowej nastąpiła eksmisja SS Serafitek a Wydział Oświaty i Kultury objął w użytkowanie cały obiekt, prowadząc w nim w dalszym ciągu przedszkole, a potem właśnie naszą poradnię.

W nowym lokalu struktura organizacyjna poradni przyjmuje nowy kształt.

Pracujemy w zespołach:

• opieki nad dzieckiem w wieku przedszkolnym,
• opieki logopedycznej,
• reedukacji dysleksji,
• opieki terapeutycznej nad dzieckiem w młodszym wieku szkolnym,
• opieki zawodowej.

W roku 1990 po 15 latach kierowania poradnią odchodzi na emeryturę dyrektor Maria Jamroż. Nowym dyrektorem zostaje mgr Ewa Solarz i pełni tę rolę do 1993r. Zatrudnionych jest już 24 pracowników , którzy w wymienionym roku przeprowadzili 2117 badań. Zespoły przekształcają się w działy o takim samym profilu działania.

W tym czasie działalność Poradni poszerza się o grupy terapeutyczne dla dzieci z rodzin dotkniętych chorobą alkoholową i moczących się, dla dzieci jąkających się i z zespołem Downa. Tworzymy punkty konsultacyjne: logopedyczny, poradnictwa zawodowego i terapii pedagogicznej. Powstaje Krakowska Rada Poradnictwa. Uczestniczą w niej nasi pracownicy.

W roku 1993 dochodzi do zmiany w nazewnictwie placówki. Zgodnie z ogólnopolskim referendum wszystkie poradnie wychowawczo-zawodowe zmieniły swą nazwę i nasza placówka decyzją Kuratora Oświaty z dnia 27.09.1993, funkcjonuje od tamtej chwili jako Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 3 w Krakowie.

W następnym dziesięcioleciu, od 1993r. do 2002 r. kolejno funkcję dyrektora pełnią:

• mgr Wanda Kwiecińska 1.09.93 – 31.08.98,
• mgr Zbigniewa Wojtaszek 1.09.98 – 31.08.99,
• mgr Ewa Piórkowska 1.09.99 – 31.03. 2002r.

Praca biegnie wg ustalonych planów. Prowadzone są grupy ogólnorozwijające dla dzieci sześcioletnich, odroczonych od obowiązku szkolnego, z zaburzeniami zachowania, dla dzieci zahamowanych i nieśmiałych w młodszym wieku szkolnym, indywidualne i grupowe zajęcia z reedukacji dysleksji, konsultacje i badania sondażowe.

Pracownicy dzielą się swą wiedzą wydając ciekawe, autorskie opracowania. Prowadzą psychoterapię indywidualną i rodzinną, spotkania mediacyjne, doradztwo psychologiczne. W ofercie placówki pojawiają się warsztaty antystresowe, integracyjno-adaptacyjne i dla klas trudnych wychowawczo. Ta forma pomocy zyskuje duże uznanie, rośnie na nią zapotrzebowanie, któremu, z uwagi na ograniczone możliwości kadrowe, zespół często nie jest w stanie sprostać. Warsztaty stanowią pierwszy kontakt z psychologiem dla znacznej liczby uczniów. Są zachętą do dalszych kontaktów z Poradnią, a także do wykorzystywania własnych możliwości w celu łagodzenia trudności. Okazują się bardzo efektywną formą pracy psychologicznej.

Dochodzi do nawiązania współpracy z kolejnymi instytucjami, m.in. z Salezjańskim Ruchem Troski o Młodzież, Centrum Promocji Zdrowia Rodziny. Kontynuowane są kontakty z Ośrodkiem Interwencji Kryzysowej, Instytutem Psychologii Zdrowia i Trzeźwości. Wszyscy pracownicy ciągle doskonalą się i szkolą innych.

Pojawiają się jednak problemy i w roku 2002 zostaje ogłoszony konkurs na stanowisko dyrektora, w wyniku którego, od 01.04.2002 kierowanie placówką powierzone zostaje mgr Małgorzacie Piec.

W tym samym 2002 roku – 30 sierpnia Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku Kurii Metropolitarnej w Krakowie, unieważnia decyzję z roku 1968 dotyczącą wywłaszczenia. Kuria staje się na powrót prawowitym właścicielem budynku, w którym działa Poradnia.

Z inicjatywy dyrektora Poradni dochodzi wówczas do spotkań i rozmów z przedstawicielem Kurii, w celu przybliżenia obrazu funkcjonowania placówki, jej ważnej roli jaką pełni na terenie Podgórza, wyjaśnienia specyficznego charakteru pracy, która wymaga intymności i odrębności lokalowej oraz osiedlowej. Budynek przy ul. Konfederackiej 18 odpowiada tym potrzebom w sposób znakomity. Zabiegamy o pozostawienie nas w tym miejscu. Znajdujemy zrozumienie, za które dziś serdecznie dziękujemy.

W efekcie 31.12.2003 między Archidiecezją Krakowską a Gminą Miejską Kraków zostaje podpisana umowa użyczenia, na mocy której Kuria oddaje w bezpłatne użytkowanie nieruchomość, z przeznaczeniem na prowadzenie Poradni, ale z niezbędnym wymogiem dbałości o substancję budynku. Skłania to dyrekcję do aktywnego działania.

Pozyskując środki finansowe od prywatnych darczyńców oraz z wynajmu tablic na reklamy a także we współpracy z różnymi instytucjami (ZUS, PZU, MPK) i sześcioma Radami Dzielnic wykonano szereg niezbędnych prac podnosząc komfort i estetykę placówki.

W wyniku przykrych zdarzeń losowych jakimi było pustoszące Poradnię włamanie w 2003r. i awaria kotła grzewczego w 2005 – z Urzędu Miasta otrzymano pomoc w postaci środków finansowych na zakup 3 skradzionych wówczas komputerów, zainstalowanie systemu alarmowego oraz zamontowanie wewnętrznych antywłamaniowych drzwi wejściowych i zakupienie nowego kotła grzewczego.

W 2005r. w ramach programu przygotowanego przez Ministerstwo Edukacji i Nauki

wykorzystując środki z Unii Europejskiej wyposażono Poradnię w sprzęt komputerowy i multimedialne pomoce dydaktyczne. Utworzono 11 stanowisk komputerowych.

Wszystkie w/w działania poprawiły komfort i jakość naszej pracy merytorycznej.

Zauważalny jest wyraźny wzrost poziomu świadczonej pomocy na rzecz oczekujących na nią.

• poszerzono w sposób znaczący ofertę warsztatową i psychoedukacyjną
• udoskonalono przepływ informacji między Poradnią a placówkami oświatowymi
• zwiększono i usystematyzowano liczbę kontaktów między pedagogami szkolnymi a pracownikami pedagogicznymi poradni
• wzrósł poziom merytoryczny wydawanych opinii i orzeczeń, szczególnie w zakresie przekazywanych wskazówek i zaleceń
• został wyraźnie skrócony czas wydawania opinii i orzeczeń
• skróceniu uległ też czas oczekiwania na wizytę
• wzrosła efektywność pracy

W 2007 r. po 5 latach pełnej zaangażowania, zespołowej pracy na rzecz dzieci i młodzieży z ok. 140 placówek z sześciu dzielnic Podgórza, pracy opartej na bardzo dobrych wzajemnych relacjach, wsparta serdeczną zachętą i rekomendacją ze strony Rady Pedagogicznej podejmuję decyzję o ponownym zgłoszeniu swojej kandydatury w konkursie na stanowisko dyrektora. Od 1 września bieżącego roku rozpoczynam kolejny okres kierowania placówką, planowany na pięć lat.

Zespół liczy dziś 37 pracowników pedagogicznych i 6 administracyjnych.

Wymienić w tym miejscu należy tych, którzy w 45-letnim okresie działania Poradni służyli radą i pomocą wielu tysiącom dzieci i młodzieży w Dzielnicy Podgórze, ale dziś już w naszej placówce nie pracują. Kierujemy do nich – z okazji jubileuszu – słowa uznania za trud i troskę, jaką otaczali podopiecznych Poradni. Tych, którzy odeszli na zawsze zachowujemy we wdzięcznej pamięci.

PRACOWNICY PORADNI W LATACH 1962 – 2007

Ewa Bener, Barbara Borowicz, Marta Chłopicka, Andrzej Faruzel, Maria Frankowska, Alfreda Gabryś, Janina Gawlik, Ewa Giszterowicz, Grażyna Grzesło, Urszula Gurba, Maria Jakóbczyk, Maria Jamroż, Rajmund Janowski, Halina Kamienobrodzka, Halina Kierepka, Jan Koczanowski, Teresa Kołodziej Ewa Koperek, Wanda Kwiecińska, Hanna Lasota, Agnieszka Litwa, Aleksandra Lorenc, Władysław Łabiniec, Barbara Małecka, Zofia Martynowska, Irena Molik, Janina Pałkowa, Jacek Pierzchała, Waleria Piłatowa, Dorota Piotrowska, Ewa Piórkowska, Fryderyk Podsiadło, Zofia Polak, Joanna Porębska, Urszula Przybyło, Maria Rozumowa, Danuta Siewiorek, Maria Skowrońska, Elżbieta Skrętowicz, Ewa Solarz, Teresa Szopińska, Stanisław Świątkowski, Maria Tokarz, Maja Urzędowska, Grażyna Wcisło, Krystyna Zając, Renata Zieja, Teresa Żelazny.

Rok szkolny 2006/7 zakończył się bardzo optymistycznie. W dniu 22.06.2007r. na mocy podpisanego przez Prezydenta Miasta Krakowa aktu notarialnego Gmina Miejska Kraków nabyła, w wyniku zawarcia umowy zamiany, od Centrum JP II „Nie lękajcie się” nieruchomość przy ulicy Konfederackiej 18, w której kontynuowana ma być działalność PPP-3. Budynek jest obecnie własnością Gminy Kraków, sponsorzy i opiekunowie z Urzędu wspierać będą, miejmy nadzieję, funkcjonowanie naszej placówki.. Podejmowane są kolejne kroki w kierunku remontu sanitariatów, wymiany instalacji i całkowitej zmiany systemu grzewczego, ocieplenia budynku z zewnątrz i wykonania elewacji. Powinno to przynieść efekt w postaci zdecydowanych oszczędności finansowych w prowadzeniu placówki, jeszcze lepszych warunków pracy i podniesienia poziomu estetyki placówki, a co się z tym wiąże powinno pozwolić na codzienną, systematyczną i spokojną pracę na rzecz dzieci, młodzieży, rodziców i nauczycieli.

Tym bardziej, że pojawiają się nowe problemy i wyzwania, które mobilizują nas do poszerzenia oferty zarówno w zakresie rozpoznawania i pełnej diagnozy zgłoszonego problemu, jak też opieki postdiagnostycznej ( terapii pedagogicznej, logopedycznej, działań terapeutycznych, psychoedukacyjnych i interwencyjno-doradczych.

Podsumowując przeszłość i patrząc w przyszłość, całościowe działania Poradni można zobrazować następującym schematem:

Tyle na dziś. A jutro? Zmierzamy w kierunku objęcia pomocą każdego, kto się do nas o nią zwróci. Dzień dzisiejszy trwa. Przyszłość rysuje się optymistycznie, bo …… należy do ludzi, którzy mają marzenia.